The Wild Places.
Many Bright Things : Many Bright Friends (US/UK,2005)***'
Psych fan Stan Denski, in cooperation with Michael Piper, both long time collectorstended to make from Many Bright Things a kind of Supergroup. In reality it is a assemblage of recordings Stan Denski collected over a period of three years with some of his favourite musicians. Never the less he succeeded ino making collector’s items from the two earlier limited edition releases by the collective project, involving all those for who all participated.
The longest track is “East West”, based upon John Coltrane’s idea of fusion, bringing the Indian raga into a western bluesrock context. (This I guess refered to the The Paul Butterfield Blues Band and their album "East West" where possibly one of the first times some electric raga guitar idea appeared into a rock band). This is in fact a bluesrock jam, with various solo’s, starting with Larry Demver (Windopane) who’s solo sounds like a cross between Santana and early Hendrix, followed by a very different personality guitar style, by Nick Saloman (Bevis Front). The next and shorter track, “The Silver Witch” is sung by Alisha Sufit (from former sitar psychfolkrock group Magic Carpet, which had a collector’s item made in 1974). This is especially nice thanks to the mandolin performance of Frank DeFina, making Alisha sound solo at her best (-and much better compared to her latest album effort in a songfolk style-). Also “Minor Parade For 18 Strings” has again an Indian association, provided by the effect of the electric tambura and tabla combined with quick pickings on 12-string by Stan Denski, combined with the lead guitar by Paul Major. “I am not a collector potato” is a somewhat disturbing-the psychhead-let-go an effect, which was almost created there on the album anyway. Jello Biafra narrates his thoughts with some frustration, with a droning voice -unlike his effective earlier voice, full of fire, in the time from his intellectual punk band Dead Kennedy’s-. Even when the track remains in a bluesy psychedelic sphere, it is disturbing hearing him confront blind lovers of psychedelia and money-urging collectors, especially when his thought isn’t really hitting the true essences of things, it surely is less to the point within the context of this musical concept. It then sounds like it's coming from someone who is almost expected to have some comments at hand, and who also acts according to these expectations, even when he isn’t hitting the real essence with his urge. Last moody track is a kind of additional audio bonus gift by Stan Denski, which is a guitarspin in CGCGCF, associating guitarists like Richard Bishop, with some additional e-bow guitar and some delay as experimental effect.
The CD makes sense in some way, and gives some satisfaction, on the other hand it might not have gone very deep into the essences it recalled, that it still leaves me with just a bit of a superficial feeling. The music recalls some psychedelia and bluesjams from the seventies, as well as early neo-psych from the nineties.
Dutch version of this review, submitted (but not accepted) for Kindamuzik :
Psychedelica met referenties naar Oost/West fusies.
Band leider Stan Denski is tegelijkertijd ook een collectioneur met een grote collectie psychedelica. Zelf moet hij de wens gehad hebben om zelf ook een soort van Supergroep samen te stellen. Many Bright Things heeft er nu drie gelimiteerde releases opzitten, en het zijn allemaal gezochte plaatjes geworden. Maar er speelden ook wel wat “bekende” namen mee, die vooral bekend zijn binnen het collector’s milieu.
Dit derde album is een verzameling van opnames die Stan Denski verzamelde over de jaren. Telkens hij een bekende muzikant bezocht, speelde hij weer een nieuwe opname in tot er genoeg materiaal was voor een volledig album.
Er is een zekere rode draad, al komt die er niet altijd zo goed uit. De meeste nummers hebben een psychedelische blues basis, of een Oost/West fusie referentie. Het eerste, langste nummer “East West” verwijst naar een van de eerste pogingen om uit de rockgeschiedenis om Indische raga naar een Westerse bluesrock context te brengen. (-een idee van John Coltrane maar vooreerst uitgeprobeerd door de Butterfield Blues Band-). Het is zelf ook een bluesrock jam, met verschillende solo’s, beginnende met Larry Demver (Windopane) wiens gitaar een indrukwekkend genoeg klinkt als een mix van Santana en een vroeg experimenterende Hendrix (toen hij nog in de bluessferen zat), gevolgd door nog wat bluesmondharmonica en orgel improvisaties, en een tweede solo, dit keer door Nick Saloman (van Bevis Front, een van de meer bekendere psychedelische groepen van eind jaren ‘90). Zijn gitaarstijl is meer door space-psychedelica beïnvloed, maar hij houdt zich evengoed aan de blues-akkoorden die zich afwisselen als een raga, naar het schijnt. “The Silver Witch” is een nummer van Alisha Suffit die zelf ook ooit een collector’s item maakte met de sitar psychfolk groep Magic Carpet (1974). Het is mooi gearrangeerde akoestische song met gitaar en mandoline. Haar typische stem die danst van heel hoog naar laag klinkt in ieder geval zo mooi als op haar vroeger werk. “Minor Parade For 18 Strings” heeft ook een associatie met iets Indisch, opgeroepen door een elektrische tamboura die als een elektrische drone doorklinkt, en door de tabla, gecombineerd met de vingervlugge 12-snarige akoestische gitaar van Stan Denski, en lead gitaar. Terwijl dit alles een akoestisch dromerig psychedelisch sfeertje begon op te roepen is de volgende track met dreunende kritische zaagstem van Jello Biafra wat op de verkeerde plaats, als een slang in het kippehok. Jello Biafra had in zijn punkdagen bij Dead Kennedy’s een prachtige vibrerende, vurige en snelle stem maar hier zaagt hij verschrikkelijk wanneer hij blinde liefhebbers van psychedelica en collectioneurs op de korrel neemt, alsof hij altijd de kritische noot achter de hand moet hebben, zelf als dat in de context de bal misslaat, in toch wel psychedelische plaat, die een kunnen wegdromen in sfeer nodig heeft. Maar ik vermoed dat er toch luisteraars verwonderd en geboeid zullen zijn te horen dat een vroegere punker iets vertolkt op een bluesy psychedelische sfeer. De laatste terug akoestische track is een geïmproviseerde, zeg maar raga-achtige guitarspin in CGCGCF, in de sfeer van sommige van de nieuwe “experimentelere” raga-gitaristen, hier wat verrijkt met wat e-bow gitaar en met een experimenteel effect van wat delay.
Terwijl de CD vlotjes luisterde bleef ik toch het gevoel hebben dat om al die referenties aan te raken er toch een gevoel van overblijft alsof het ook allemaal een beetje te snel voorbij is. Terwijl het alle elementen heeft van een oude ‘collector’s item’ van bluespsychedelia lijkt me tegelijkertijd even snel samengesteld als de meeste psychedelica uit de jaren 90 : sterk geïmproviseerd en geen twee keer bekeken.
Earlier releases of the band reviews :
